۲- یک ماه بعد مامور وظیفه شناس پشت میزی کثیف در اتاقی کثیف تر  نشسته بود.  او در اتاق بازجویی انتظار شکنجه گر را می کشید. و چون می دانست که حرفی برای اعتراف ندارد هر ثانیه منتظر دردی محض اما بی سود و بی دلیل را  می کشید. 

سکه بعد از پرتاب بر روی لبه اش روی کف صیقلی و مرمرین بیمارستان فرود می آید و دیگر ابدا از جایش تکان هم نمی خورد.

- "او" هربار که به یاد علت به دنیا آمدنش می افتد شروع به خودزنی می کند...

تنها چند ماه بعد جوانه این توضیح آنقدر در ذهن دکتر ریشه دواند که او نیز عینا به عارضه ای مشابه دچار شد.

اما مفهوم "خدا" هنوز در ته ذهن فیلسوفِ لائیکِ روشنفکر، جایگاهی در آب نمک داشت تا هرگاه با  مصیبتی رو به رو شد بتواند به عدالتش شک کند. 

*سرانجام برگشتم با نیروی تازه و عطشی ناب برای نوشتن و صد البته با نظر لطف دوستان و عزیزان.

*دوستان عزیز، متاسفانه به دلیل گرفتاری زیاد تا مدتی از به روز کردن وبلاگ معذور هستم. اما خب با دلبستگی من به محیط وبلاگ و دوستان وبلاگی، احتمالا به زودی برمی گردم.

*به نظرم این خیلی بی مزه است که کسی بخواد کار خودش رو نقد کنه، اما برای قدری شفاف سازی لازم می دونم کمی توضیح راجع به پست قبلی بدم:

بخشی از چیزی که مدنظرم بود، شرطی شدن آدمها به پیدا کردن استدلال برای هر کاری هست و اینکه حتی کودکی چند ساله هم اینطور بار می آید که ناخودآگاه وجود دلیلی را -چه دلیل را درک کرده و چه نکرده- پشت هر عملی به صورت پیش فرض موجود بداند.

اما واقعیت این بود که دکتر خیلامی هیچ توجیهی برای این حرکت خود نداشت.