بعد از ده سال ریاضت کشیدن سرانجام به خانه خود برگشته بود.  لباسی سرتاسر آبی به تن داشت  و کله اش را تیغ انداخته بود که هر دو از نشانه های به پایان رساندن آن دوره عرفانی خاص بودند. وقتی وارد محله شد، آقا مصطفی، دوست پدربزرگش را دید. بعد از حال و احوال اولیه و درست زمانی که منتظر بود تا آقا مصطفی علت غیبتش در آن همه سال را جویا شود، پیرمرد خیلی بی مقدمه گفت:  آی ناقلا...آبی پوشیدی که یعنی آبیته ها؟؟ و غش غش زد زیر خنده.

پیرزن لباس شب فاخری به تن داشت. از زیر دکولته بلند، پوست سفید و چروکیده اش پیدا بود.  از روی صورت شکسته اش می شد فهمید که  در جوانی دارای چهره ای به غایت زیبا بوده.  حسرت غریبی در سوی نگاهش دیده می شد. زل زده بود به دختر جوان و زیبایی که با لوندی در وسط میهمانی می رقصید و چشمان هیز مردان را به خود معطوف کرده بود. پیرزن بیش از این طاقت نیاورد تنها توانست آه کشان بگوید: دختره پتیاره، خجالت هم نمیکشه!

*دیدن فیلم کشتی گیر آنقدر مرا قلقلک داد که بعد از یک سال و نیم وبلاگ نقدینگی را به روز کردم. خوشحال میشم سری بزنید.

با خیال راحت، در خیابان قدم می زد و برای دو، ده، بیست و خدا می دانست چند سال دیگرش برنامه ریزی یا به بیان بهتر خیال پردازی می کرد. حال آنکه هیچ تضمینی وجود نداشت که تا ثانیه ای دیگر آجر یک ساختمان نیم ساخته بر فرق سرش برخورد نکند.

و میلیاردها روز از خلقت دنیا گذشت و هیچکس نپرسید که این همه فاحشه نوامیس که بودند...

تمام زشتی ها و زیبایی های دنیای او در همان پیله کوچک و تاریک خلاصه می شد که از ابتدای عمر به دور خودش تنیده بود و حالا تابیدن آن باریکه نور او را می ترساند که مبادا زندگی چیزی بیشتر از آن لانه تنگ و کثیف باشد. پس با انگشت شست پا روزنه کوچکی را که در پیله ایجاد شده بود را درز گرفت تا ما بقی عمر بی حاصل را هم به غفلت بگذراند...

با به دنیا آمدن پسر و دختر دوقلوی مرد هیچ انگار، او پایش را در یک کفش کرد که نام پسر را فاحش و نام دختر را فاحشه بگذارد. او آنها را اشتباهات طبیعت می دانست. 

وقتی پنج پسر و چهار دختر قد و نیم قد هر کدام با دنیایی از مشکلات، در گل و لای سفت زندگی دست و پا می زدند، لابد فکر می کردند که فلسفه وجودشان  به اندازه دنیایی که هر کدام شناخته بودند پیچیده است. حال آنکه نمی دانستند، پدرشان همان لات سر کوچه بوده که بیست سال پیش، فقط برای آنکه سر و سامان بگیرد و به زور به عقد مادرشان درآمده بود... ای کاش که هیچوقت کسی این راز سر به مهر را برای آنان فاش نکند.

*دوستان عزیز مدتی نبودم و از این بابت بسیار شرمندم.  

در ایام نامزدی، مرد با چنگ و دندان، با چشم ابرو و حتی گاهی با تهدید و ارعاب تلاش می کرد تا نامزد زیبایش را تماما برای خود داشته باشد. زحمت های مرد برای چشم چرانان فامیل و آشنا به بار نشسته بود و دیگر همگی او را به عنوان مردی غیرتی که زنی زیبا دارد می شناختند.
 یک روز آفتابی، وقتی که در خیابان کسی نبود تا خاطر مرد بخواهد بابتش نگران باشد، یک مینی بوس که مسافرانش حامل محصلان 14، 15 ساله بودند، در یک لحظه رکیک ترین متلک ممکن را نثار همسر مرد کردند. قبل از آنکه مرد فرصت کوچکترین عکس العملی را پیدا کند، ماشین به اندازه یک نقطه کوچک درامده بود  پشت سرش موجی از خاک برخاسته بود.

به دعوت بی نام عزیز:

اگر ۲۴ ساعت تا مرگ من باقی مانده باشد کارهایی که خواهم کرد به این شرح خواهد بود:

۱- با دست هر چی روی میزم هست رو زمین می ریزم و روی میز خالی فقط چند تا کتابی که مدت هاست گذاشتم و هنوز وقت خوندنشون رو پیدا نکردم می ذارم. چون وقت محدوده سعی می کنم خیلی سریع قسمتاییش که برام جذاب بودن رو بخونم.

۲- وقتی از خواندن فارق شدم، زنگ می زنم به پیتزا فروشی و یه پیتزای حانواده می خرم و خودم رو مجبور می کنم تا تهش -ولو به زور- بخورم.

۳- وقتی حسابی باد کردم یه دونه آرامبخش می خورم و خودم رو پرت می کنم تو رختخواب. و اونوقت شروع می کنم به فکر کردم. تا جا داره زندگیمو مرور می کنم.

۴- وقتی مرور زندگیم تموم شد نویت قسمت شیرین ماجرا میشه:

      خودم رو الکی دلداری میدم که اگر نمی مردم چه ها که در آینده نمی کردم و دلم را خوش می کنم که اجل مهلتم نمی دهد.

۵- وقتی که حسابی از فکر نجات پیدا کردن از احساس مسئولیت آینده نجات پیدا کردم، پتو رو روی سرم می کشم و به خواب شیرین فرو می رم!

حالا از چند نفر از رفقا می خوام بازی رو ادامه بدن:

ذهن بیمار و رضا ناظم و خوذمانی تر و مسافر و بیمار لائوتسه و خانم فا و تمام دوستان و بستگانی که ما در ادامه دادن بازی مرگ یاری می کنند...

ایسنا: باز هم جوانان ایرانی افتخار آفریدند. تیم روباتیک دانشگاه صنعتی موفق به طراحی و ساخت روباتی تمام اوتوماتیک با استفاده از تکنولوژی نانو و دستیابی به جایزه سال خوارزمی شدند. بنا به گفته سرپرست تیم، این روبات شکنجه گر قادر است که با رسوخ در ریزترین منافذ بافت های سلولی و عصبی، حتی قوی ترین متهمین را بدون کوچکترین جراحتی وادار به اعترافات لازم بنماید. هم اکنون امتیاز  تولید این وسیله توسط چند شرکت داخلی و خارجی خریداری شده است و بنا به پیشبینی سرمایه گذار دولتی آن، پروژه تولید انبوه این روبات در دست انجام می باشد.