تمام زشتی ها و زیبایی های دنیای او در همان پیله کوچک و تاریک خلاصه می شد که از ابتدای عمر به دور خودش تنیده بود و حالا تابیدن آن باریکه نور او را می ترساند که مبادا زندگی چیزی بیشتر از آن لانه تنگ و کثیف باشد. پس با انگشت شست پا روزنه کوچکی را که در پیله ایجاد شده بود را درز گرفت تا ما بقی عمر بی حاصل را هم به غفلت بگذراند...